Interview met Karina (28), mishandeld

Karina is een spontane vrouw met lang blond haar en een frisse uitstraling. Ze vertelt met veel verve en overredingskracht.

Karina, hoe ziet je leven er op dit moment uit?
Redelijk goed! Ik woon naar mijn zin in een klein dorp en mijn vriend woont vlakbij.
Ik werk als voorlichter bij een stichting die de vooroordelen over psychiatrische patiënten weg wil nemen. Ik ga bijvoorbeeld langs op scholen, om daar met leerlingen te praten. Verder ben ik voorleesjuf op een basisschool.
In beide banen kan ik mijn ei kwijt: als ik voor een groep mensen sta om te vertellen, gebeurt er iets met me. Het gaat tintelen en stromen, het is een bepaald soort magie die dan werkt.

Op wat voor manier ben jij vroeger psychisch en lichamelijk mishandeld?
Ik werd op elke plek van mijn lichaam geslagen en gestompt door mijn moeder. Ze heeft lange dunne vingers, waarmee ze heel hard kan slaan. Ook maakte ze gemene opmerkingen en zei ze vaak dat ze me niet had willen hebben. Wat ik deed was nooit goed genoeg voor haar en er hoefde maar een lepeltje op de grond te vallen of het was ruzie in huis.

Weet je waarom je moeder zo deed?
Mijn vader heeft haar verlaten toen ze zwanger was van mij. Ze stond er dus alleen voor en kon dat blijkbaar niet aan. Ook ik stond er alleen voor, want ik had verder geen familieleden waar ik naartoe kon. Omdat het lichamelijke en psychische geweld vroeg in mijn leven begon, wist ik eerst niet dat het niet hoorde.

Heb je daarom geen hulp gezocht?
Ik merkte op een gegeven moment wel dat andere ouders hun kinderen met meer liefde behandelden. Ik durfde er echter niet goed over te praten. Pas in de puberteit, toen ik me meer af ging zetten, heb ik echt hulp gezocht. Op mijn twaalfde belde ik de kindertelefoon. Daar trof ik een heel aardige vrouw. Ik kon jammer genoeg niet meer terugbellen, want ik had geen geld voor de telefooncel, en mijn moeder luisterde thuis de telefoongesprekken af.

Maar je was niet voor één gat te vangen.
Nee, ik heb zelfs met mijn moeder gesprekken gehad bij de RIAGG. Daar stelden ze voor om mij uit huis te plaatsen. Mijn moeder had me juist erg bang gemaakt voor het kindertehuis, dus ik wilde absoluut niet uit huis. Toen hebben we de sessies stopgezet.

Heb je daarna nog iets ondernomen?
Op mijn zestiende ben ik weggelopen en heb ik in verschillende opvanghuizen gezeten. Dat was ook geen goede oplossing. Ik was nog erg aan mijn moeder gebonden en ik wilde graag mijn school afmaken. Daardoor was het te zwaar om zelfstandig te wonen. Het was ook heel eng om in een vreemde omgeving te zitten, ook al was daar geen geweld.

Wanneer ben je uiteindelijk op jezelf gaan wonen?
Pas toen ik klaar was met school en een andere opleiding ging doen, durfde ik uit huis te gaan. Eindelijk verlost van de mishandeling! Het is de beste stap in mijn leven geweest.
Dat betekent niet dat het leven makkelijk werd. Een jeugd vol mishandeling blijft je lang bij. Ik heb me een tijd verloren in het uitgaansleven, met veel drugs en vage vrienden. Later besefte ik dat ik hulp moest zoeken. Ik ben een jaar opgenomen geweest in een psychiatrische kliniek. Daar heb ik veel geleerd. Daarna was ik echt in staat om zelfstandig te wonen en werk te zoeken.

Hoe hanteer je een verleden met mishandeling?
Ik merk nog steeds dat ik bang kan zijn als er iets op de grond valt, dat was vroeger vaak aanleiding tot ruzie. Gelukkig heb ik een begripvolle vriend. Hij snapt dat ik angstig word en stelt me dan gerust. In de psychiatrische kliniek heb ik geleerd dat je jezelf moet steunen en waarderen. Door psychische en lichamelijke mishandeling gaat je zelfvertrouwen kapot, dat moet weer opnieuw opgebouwd worden. Ik probeer dus zo goed mogelijk voor mezelf te zorgen. Daarnaast ben ik nog op zoek naar een therapie die aansluit bij hoe ik ben en wat ik wil.

Kun je mensen in dezelfde situatie iets aanraden?
Praat er met iemand over die je vertrouwt. Het is moeilijk om zo iemand te vinden, maar blijf ernaar zoeken! Hulp kan uit onverwachte hoek komen. Ik heb zelf veel gehad aan iemand die geen hulpverlener was, maar wel goed kon luisteren. Verder is het heel belangrijk dat je beseft dat je de moeite waard bent. Je verdient het om met aandacht en liefde verzorgd te worden. Vergeet dat niet, ondanks alles wat je meemaakt.

Zou je mensen die mishandelen iets willen aanraden?
Precies hetzelfde: praat erover! Mensen die mishandelen doen dat omdat ze zich ellendig voelen en met zichzelf geen raad weten. Zij hebben ook iemand nodig die naar ze luistert. Als ouders zichzelf weer op poten hebben, kunnen ze pas aandacht aan hun kinderen besteden.

Dat geldt dus ook voor jouw moeder?
Mijn moeder heeft sinds kort gesprekken met een psychologe. Ze vertelt nu meer over haar eigen jeugd, die ook heel moeilijk was. Ik hoop dat ze begrip krijgt voor zichzelf, ondanks wat ze mij heeft aangedaan. Dan is er kans dat ze zich in de toekomst beter gaat voelen. En dan wordt ze ook voor mij een prettiger mens om mee om te gaan.