Een verhaal over verwaarlozing

De school gaat uit. Spencer gaat nog even met Rob mee naar huis, dat doet hij wel vaker. Als ze binnenkomen, zien ze een briefje op de keukentafel.

Hoe ging je proefwerk? Haal voor vanavond alvast het eten uit de vriezer. Tot straks, mama.

'Goh wat leuk dat Robs moeder aan dat proefwerk denkt', zucht Spencer. 'Dat is bij mij thuis wel anders! Mijn moeder weet niet eens dat ik een overhoring had vandaag. Ze heeft het onwijs druk met haar werk sinds mijn vader weg is. En 's avonds zit ze bij vrienden van haar werk.'

Rob haalt het vlees uit de vriezer en de jongens kruipen snel achter de computer. Ze merken niet eens dat de ouders van Rob thuiskomen. Opeens gaat de deur open: 'En hoe was het op school?' Daar staan de ouders van Rob. De jongens beginnen door elkaar te praten, want er was die dag veel gebeurd.
Na een tijdje staat Robs moeder op: 'Ik ga eten koken. Spencer eet je mee vanavond? Als je moeder het goed vindt natuurlijk.' Spencer eet graag mee. Thuis zou hij toch weer in zijn eentje moeten eten.

Eenmaal aan tafel smult Spencer van de boerenkool met worst. Het is lang geleden dat hij zo lekker gegeten heeft. Na het eten en de afwas is het tijd voor koffie. Spencer zit op de bank en kijkt om zich heen. 'Hier is het echt veel leuker dan bij mij', denkt Spencer. Hij geeuwt. 'Zo meneertje, een beetje moe?', lacht de vader van Rob, 'dat wordt vroeg naar bed vanavond.' 'Als dat zou kunnen!', denkt Spencer. 'Maar ik moet vanavond de was nog doen, de afwas staat er nog en . . . Oh nee hè, de boodschappen vergeten!'
'Spencer is er iets?', vraagt Robs moeder. Spencer schrikt op. 'Nou, ik euhh, ik . . .' Spencer twijfelt. Durft hij het te vertellen? Misschien vinden ze het wel aanstellerij.
Aarzelend begint Spencer: 'Bij mij is er nooit iemand thuis. M'n ouders zijn gescheiden. Mijn moeder is altijd maar aan het werk, of bij haar vrienden. Ik moet altijd zelf voor mijn eten zorgen, de was doen en . . . Zo koffie drinken als hier bijvoorbeeld, dat doen wij nooit.' Spencer raakt helemaal over zijn toeren: 'Zelfs toen ik ziek was, ging mijn moeder 's avonds weg. En vandaag ben ik de boodschappen vergeten, dus heb ik morgenochtend weer geen brood.' Rob schrikt ontzettend van de verhalen van zijn vriendje. Hij haalt een glaasje water voor Spencer en gaat naast hem op de bank zitten. Spencer wordt weer wat rustiger en praat nog de hele avond door met Rob en zijn ouders. Dat is best eng en moeilijk, maar het lucht wel hartstikke op.

Heel goed dat Spencer in actie kwam. Hij sprak erover met Rob. En met de ouders van dat vriendje. Dat luchtte flink op. Als jou zoiets gebeurt, laat je dan ook horen!